Aktualności

Zjawisko „wytrącania się” białego proszku, substancji oleistej lub ziaren krystalicznych na powierzchni produktów z uniepalnionego polipropylenu (PP) podczas przechowywania lub użytkowania jest częstym problemem, który od dawna nęka branżę.

Wybór bezhalogenowej metody zmniejszania palności dla PP jest zasadniczo systematycznym procesem inżynieryjnym mającym na celu optymalną równowagę pomiędzy skutecznością środka zmniejszającego palność, kompleksową wydajnością, wykonalnością przetwarzania, kosztem i ochroną środowiska. Nie ma uniwersalnej najlepszej trasy, jest jedynie najbardziej odpowiednia trasa oparta na scenariuszach zastosowań.

Bezhalogenowy, opóźniający palenie polipropylen (PP) stał się podstawowym materiałem przyjaznym dla środowiska w dziedzinie samochodów, nowej energii, elektroniki i elektryki, transportu kolejowego, osłon kabli itp., dzięki swoim zaletom w postaci ochrony środowiska, niskiego poziomu dymu i niskiej toksyczności, łatwego przetwarzania i kontrolowanych kosztów.

Polipropylen (PP) stał się jednym z najczęściej stosowanych tworzyw sztucznych ogólnego przeznaczenia do modyfikacji zmniejszających palność ze względu na jego doskonałe wszechstronne właściwości i przewagę kosztową. Jednakże po dodaniu środków zmniejszających palność na bazie halogenów, azotu fosforu lub nieorganicznych wodorotlenków (takich jak wodorotlenek magnezu, wodorotlenek glinu) pojawia się powszechny i ​​trudny problem: znaczne pogorszenie kluczowych właściwości mechanicznych, takich jak wytrzymałość na rozciąganie, udarność i wydłużenie przy zerwaniu materiału.

Jako szeroko stosowany bezhalogenowy środek zmniejszający palność, wodorotlenek magnezu (MH) nie tylko nadaje polimerom właściwości zmniejszające palność, ale ilość jego dodatku jest podstawową zmienną determinującą końcowe właściwości mechaniczne materiałów kompozytowych. Celem tego artykułu jest zbadanie nieliniowej zależności między nimi, ujawnienie leżących u ich podstaw mechanizmów i dostarczenie profesjonalnych rozwiązań pozwalających zrównoważyć wymagania dotyczące środków zmniejszających palność i właściwości mechaniczne.

Przyszłościowe, bezhalogenowe, niskodymowe i trudnopalne materiały o wysokiej płynności, których głównymi celami są „zero halogenów, niska toksyczność dymu, środek zmniejszający palność na poziomie V-0, wysoka płynność stopu, stabilność mechaniczna i ochrona środowiska w całym cyklu życia”, stały się technologicznym szczytem i zapotrzebowaniem rynkowym światowego przemysłu materiałów polimerowych.