Wiadomości branżowe

Poliftalamid (PPA, nylon wysokotemperaturowy) to półaromatyczne, wysokowydajne tworzywo konstrukcyjne, które stało się podstawowym materiałem w dziedzinie nowych pojazdów energetycznych, komunikacji 5G, elektroniki przemysłowej, lotnictwa i kosmonautyki itp.

Zjawisko „wytrącania się” białego proszku, substancji oleistej lub ziaren krystalicznych na powierzchni produktów z uniepalnionego polipropylenu (PP) podczas przechowywania lub użytkowania jest częstym problemem, który od dawna nęka branżę.

Wybór bezhalogenowej metody zmniejszania palności dla PP jest zasadniczo systematycznym procesem inżynieryjnym mającym na celu optymalną równowagę pomiędzy skutecznością środka zmniejszającego palność, kompleksową wydajnością, wykonalnością przetwarzania, kosztem i ochroną środowiska. Nie ma uniwersalnej najlepszej trasy, jest jedynie najbardziej odpowiednia trasa oparta na scenariuszach zastosowań.

Bezhalogenowy, opóźniający palenie polipropylen (PP) stał się podstawowym materiałem przyjaznym dla środowiska w dziedzinie samochodów, nowej energii, elektroniki i elektryki, transportu kolejowego, osłon kabli itp., dzięki swoim zaletom w postaci ochrony środowiska, niskiego poziomu dymu i niskiej toksyczności, łatwego przetwarzania i kontrolowanych kosztów.

Polipropylen (PP) stał się jednym z najczęściej stosowanych tworzyw sztucznych ogólnego przeznaczenia do modyfikacji zmniejszających palność ze względu na jego doskonałe wszechstronne właściwości i przewagę kosztową. Jednakże po dodaniu środków zmniejszających palność na bazie halogenów, azotu fosforu lub nieorganicznych wodorotlenków (takich jak wodorotlenek magnezu, wodorotlenek glinu) pojawia się powszechny i ​​trudny problem: znaczne pogorszenie kluczowych właściwości mechanicznych, takich jak wytrzymałość na rozciąganie, udarność i wydłużenie przy zerwaniu materiału.

Jako szeroko stosowany bezhalogenowy środek zmniejszający palność, wodorotlenek magnezu (MH) nie tylko nadaje polimerom właściwości zmniejszające palność, ale ilość jego dodatku jest podstawową zmienną determinującą końcowe właściwości mechaniczne materiałów kompozytowych. Celem tego artykułu jest zbadanie nieliniowej zależności między nimi, ujawnienie leżących u ich podstaw mechanizmów i dostarczenie profesjonalnych rozwiązań pozwalających zrównoważyć wymagania dotyczące środków zmniejszających palność i właściwości mechaniczne.